Πέρασαν ήδη δύο εβδομάδες από τότε που τα αγόρια των Media Neoperativa ξυριστήκαμε για το launching του δικού μας project στα πλαίσια του No-Shave November. Στην αρχή, μερικοί από μας πήραμε την απόφαση κάπως διστακτικά, στη συνέχεια όμως υιοθετήσαμε δυναμικά το concept του project. Και αυτό έγινε γιατί προσπαθήσαμε να μπούμε, τόσο στη νοοτροπία του No-Shave November, όσο και στη θέση όσων πάσχουν από καρκίνο που, λόγω των χημειοθεραπειών, χάνουν στην διαδικασία θεραπείας τα μαλλιά τους.

Σκεπτόμενοι αυτούς τους ανθρώπους, αλλά και όσους βρίσκονται δίπλα τους στον δύσκολο αγώνα που δίνουν καθημερινά, προχωρήσαμε σε αυτή την, κατά τ’ άλλα μικρή, αλλαγή, για να ευαισθητοποιήσουμε τους γύρω μας: Να ξυρίσουμε τα γένια μας. Μια αλλαγή που χωρίς να το περιμένουμε άγγιξε το κοινό. Μια αλλαγή που δεν περιμέναμε, εντέλει, ότι θα μας έκανε τόσο περήφανους για τη συμμετοχή μας στο κίνημα του No-Shave November.

Εδώ λοιπόν, 16 ημέρες αργότερα, δείχνουμε την πρόοδο μας, εξιστορώντας τις εμπειρίες μας απ’ όλη αυτή την κινητοποίηση και πως τα γένια μας «νιώθουν» δεκαπέντε μέρες μετά.

Image417_11_2015

Άγγελος: «Η αλήθεια είναι ότι σε αυτή τη καμπάνια ήμουν ο πιο γκρινιάρης από όλους. Έχοντας περίπου 5 χρόνια και κάτι από τη τελευταία φορά που ξυρίστηκα (ήμουν ακόμα στη 3η λυκείου), ήμουν σε μια περίεργη θέση. Από τη μια ήθελα να είμαι μέρος αυτής της προσπάθειας, αλλά από την άλλη θα έβλεπα τον εαυτό μου έτσι όπως είχα να τον δω από το σχολείο. Η αλήθεια είναι ότι δε περίμενα ούτε και εγώ το πόσο θα άλλαζα γνώμη, όταν είδα το ενδιαφέρον από τους γύρω μου για τη καμπάνια… Ναι, οι πρώτες αντιδράσεις τους ήταν κάπως άβολες, όταν όμως εξηγούσα το γιατί, κατάλαβα ότι είχε νόημα και μάλιστα μεγάλο. Στο κάτω κάτω… νομίζω το απόλαυσα κιόλας!»

Image6P51116-140949

Βασίλης: «Εγώ ήμουν από αυτούς που ήταν μία «Ναι» και την επόμενη στιγμή «Όχι» όταν με ρώταγαν αν θα ξυριστώ. Μόλις κατάλαβα εντελώς τον σκοπό και ότι πρόκειται για ομαδική προσπάθεια…είπα το τελευταίο «Ναι».Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα στο πρόσωπο μου, αλλά ποιος νοιάζεται; «Τρίχες είναι, θα ξαναβγούν λογικά.». Και βγαίνουν, και είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Όχι επειδή έχω μούσι ξανά, απλά επειδή βλέπω αποτέλεσμα, και ακούω άτομα γύρω μου να το συζητάνε, και να μου λένε «ήταν για καλό σκοπό» πριν καν τους εξηγήσω γιατί και πως. Μέτα μπαίνουν άλλες σκέψεις στο μυαλό…ότι δίνουμε υπερβολική σημασία στην εξωτερική εμφάνιση κτλ κτλ..αλλά αυτό είναι ιστορία για άλλο blogpost!»

Image3 16_11_2015

Θάνος: «Εγώ ήμουν ο δεδομένος. Αυτός που το ‘χε πάρει απόφαση ότι θα γίνει. Ποιο; Το να ξυριστώ εντελώς μετά από χρόνια. Το ξυραφάκι μου με κορόιδευε μέσα στο ντουλάπι του μπάνιου όταν το άνοιγα πάντα για άλλο λόγο. «Είναι για καλό σκοπό» είπα, πίστεψα και το έκανα. Και αυτός ο σκοπός είναι αυτό που τελικά μας παρακίνησε όλους. Μπορεί στην αρχή να το βλέπαμε εγωιστικά για το αν θα μας άρεσε ο εαυτός μας αλλά όταν βγήκε η φωτογραφία και όλοι άρχισαν να ρωτούν και να ενδιαφέρονται για το λόγο, τότε ξέραμε ότι δεν αφορούσε μόνο εμάς. Και ότι η συμμετοχή μας σε μια τέτοια δράση με ενεργό τρόπο είχε αντίκρυσμα. Καλός και ο εγωισμός που και που… αλλά σε αυτό τον κόσμο δεν είμαστε μόνοι. Και σίγουρα δεν είμαστε οι μόνοι με προβλήματα. Ας το έχουμε στο νου μας αυτό που και που.»

Image117_11_2015-νικος (1)

Νίκος: «Η αλήθεια είναι ότι ήμουν ο πιο cool από όλα τα υπόλοιπα αγόρια της ομάδας στο να… «πειραματιστούν» με ξυράφι επάνω μου. Όταν όμως, αντίκρισα τον εαυτό μου στον καθρέφτη μετά το πέρασμα της λεπίδας αναφώνησα τελείως φυσιολογικά: «Χριστέ μου τι έκτρωμα είναι αυτό?» αλλά εντάξει μου πήρε ευτυχώς λίγες μόνο ώρες για να συνηθίσω τον καινούργιο μου εαυτό. «Γένια είναι θα ξαναβγούν μέχρι να παντρευτώ»… Αυτό όμως που μου έκανε πολύ θετική εντύπωση ήταν η ανταπόκριση του κόσμου σχετικά με τον σκοπό που πειράξαμε την εμφάνισή μας και όταν τους έδινα να καταλάβουν στο λόγο που το έκανα.»

Image5received_10208200476117964

Χρήστος: «Όση ώρα ξυριζόμουν, σκεφτόμουν ότι δεν θα μπορώ να βγω έξω, αφού δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα στον καθρέφτη. Στην συνέχεια, όμως, όταν συνειδητοποίησα τι κάνω και γιατί, ένιωσα καλά με τον εαυτό μου. Γιατί αυτό που έκανα είχε ένα νόημα. Τις επόμενες μέρες τα περισσότερα άτομα που έτυχε να συναντώ με ρώταγαν για γιατί ξυρίστηκα, ίσως και παραπάνω από μια φορά. Δεν είχα πρόβλημα, χαμογελούσα και τους εξηγούσα γιατί το έκανα, και τους άρεσε. Η στιγμή, όμως, που με πλησίαζαν άτομα που είχαν δει το βίντεο και μου ‘λεγαν ότι ήταν πολύ όμορφο αυτό που κάναμε, αυτή ήταν η πραγματική επιβράβευση. Για αυτές μόνο τις στιγμές θα το ξαναέκανα.»

Κάπως έτσι βρεθήκαμε όλοι και λέγαμε για τις διάφορες αντιδράσεις που συνάντησε ο καθένας μας. Και αυτό που νιώσαμε ήταν χαρά, επειδή καταφέραμε να πετύχουμε το στόχο μας ̇ να βγάλουμε προς τα έξω μια πιο ζωντανή και, συγχρόνως, ανθρώπινη πλευρά των Media Neoperativa. Από το πουθενά, αυτό που αρχικά φαινόταν στις σκέψεις μας σαν ένα απλό project, κατέληξε σε ένα project που αγαπήσαμε.

Αν θέλεις και συ να συμμετέχεις στην προσπάθειά μας μπορείς να μας στείλεις τις δικές σου No-Shave November φωτογραφίες ή βίντεο, ή να προσφέρεις κάποιο χρηματικό ποσό στον οργανισμό No-Shave November μέσω της σελίδας μας: https://www.no-shave.org/team/noshaveneoperativa

Join. Don’t shave. Donate!

Leave a Reply

Your email address will not be published.