Πολλά άρθρα και έρευνες έχουν δημοσιευτεί σχετικά με τις μεθόδους διαχείρισης μιας Start-Up ομάδας και τα βήματα που οδηγούν στην επιτυχία της. Όσο κι αν αναλωθείς όμως να προσπαθείς να ακολουθήσεις τα πρότυπα και τις τεχνικές, η αλήθεια είναι πως «αν δεν πάθεις, δε θα μάθεις» ή για να το θέσω πιο εύσχημα (και σίγουρα όχι πιο εύηχα) «αν δε βρέξεις κ#λο, ψάρι δεν πιάνεις»…

Η προσωπική μου εμπειρία σχετικά με τη διαχείριση μιας  Start-Up με έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι αποτελεί μια από τις απαιτητικότερες εργασίες, ακόμη κι αν κάποιος έχει ήδη γνώσεις και γενικώς καλά αποτελέσματα από τη διαχείριση ομάδων. Αυτή η εργασία μετατρέπεται σε πραγματική πρόκληση, όταν η ομάδα αποτελείται από νεαρά άτομα (18-25), με παράλληλες δραστηριότητες (σχολή, δουλειά, χόμπυ) και μπόλικες επιλογές κατανάλωσης του χρόνου, του κόπου και των ικανοτήτων τους [όπως π.χ. τα μέλη της Neoperativa]. Ας αναφέρω όμως μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα για να κάνω σαφέστερη την εικόνα:

Τα μέλη μιας ομάδας Start-Up αναλαμβάνουν πάντα με ενθουσιασμό τα νέα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους, απλώς και μόνο γιατί ανυπομονούν να θέσουν τις ιδέες τους σε εφαρμογή. Συχνά, πάνω στον ενθουσιασμό της στιγμής, αναλαμβάνουν περισσότερα από όσα πραγματικά προλαβαίνουν να διαχειριστούν ή αναλαμβάνουν θέματα που δε γνωρίζουν καλά, αλλά θεωρούν εύκολα. Όπως όταν ένα πιτσιρίκι επισκέπτεται μια νέα παιδική χαρά και τρεχοβολάει γύρω-γύρω για να ανέβει σε όλα τα παιχνίδια…

Αποτέλεσμα: Μεγάλο ποσοστό των εργασιών που έχουν αναλάβει, τείνει να καθυστερεί (στο άπειρο με βάρκα την ελπίδα), να αναβάλλεται ή να υλοποιείται μερικώς, γιατί το άτομο που τα έχει αναλάβει δεν προλαβαίνει, δεν ξέρει αρκετά, δεν παραδέχεται εγκαίρως ότι χρειάζεται βοήθεια ή (συχνό φαινόμενο) έχει κάνει λάθος προτεραιοποίηση και -ό,τι κι αν λέει ο άτυχος μανατζερ- το περιθώριο της τελευταίας στιγμής δεν είναι αρκετό.

Επίσης, τα μέλη μιας ομάδας Start-Up συνήθως καλύπτουν μεγάλο μέρος της ζωής τους με άλλες δραστηριότητες, είτε δουλεύουν, είτε σπουδάζουν, είτε χορεύουν, φωτογραφίζουν, αθλούνται, είτε ακόμη πίνουν ποτά με αιθέριες υπάρξεις… Δεδομένου και του γεγονότος ότι στις περισσότερες Start-Ups η απασχόληση είναι εθελοντική και απλήρωτη για αρκετά μεγάλο διάστημα, παρατηρείται το φαινόμενο «της κοιλιάς». Κι εξηγώ: Στην αρχή, όλοι δουλεύουν με πυρετώδεις ρυθμούς, ανταλλάσσουν ιδέες, ψάχνουν ευκαιρίες και αναλαμβάνουν ευθύνες. Όταν όμως περάσει κάποιος χρόνος και η προσπάθειά τους δεν έχει –προλάβει ακόμα να- ευοδωθεί, τότε ξεκινάει η φάση της απογοήτευσης και της ανυπομονησίας… Αυτή η φάση, σε συνδυασμό με την εμφάνιση κι άλλων απαιτήσεων από παράλληλες δραστηριότητες (π.χ. εξεταστική), δημιουργούν το φαινόμενο «της κοιλιάς» [βλ. το έργο έκανε κοιλιά], δηλαδή της κατάστασης που όλα λειτουργούν με χαμηλότερους ρυθμούς, τα αποτελέσματα δεν είναι τα αναμενόμενα και το επίπεδο της δουλειάς πέφτει. Όπως όταν το πιτσιρίκι συνειδητοποιεί ότι η παιδική χαρά είναι γεμάτη και με άλλα παιδάκια, που δεν το αφήνουν να ανέβει στα παιχνίδια όταν θέλει και αναγκάζεται να περιμένει στη σειρά ή να ακολουθήσει απογοητευμένο τη μαμά του σπίτι γιατί «νύχτωσε επιτέλους και το παιδί πρέπει να φάει!»…

Αποτέλεσμα: ο χρόνος περνάει αδίκως και ο μάνατζερ μπαλαντζάρει μεταξύ του ρόλου του επιτηρητή, του δεσμοφύλακα ή της μπαφιασμένης μάνας προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπίες και να επαναφέρει τον ενθουσιασμό, την εργατικότητα ή την υπευθυνότητα στους συνεργάτες του.

Και οι παραλληλισμοί δεν τελειώνουν εδώ…

[το άρθρο θα έχει και συνέχεια]

Leave a Reply

Your email address will not be published.