Και οι παραλληλισμοί συνεχίζονται…

Η παιδική χαρά αποτελεί έναν ενδιαφέροντα μικρόκοσμο όπου ανάγκες, συμπεριφορές και αξίες γίνονται εύκολα εμφανείς. Κάπως έτσι, και στον μικρόκοσμο μιας Start-Up ομάδας όπου τα μέλη της γνωρίζονται καλά και η φιλία, η εγγύτητα ή η αμεσότητα (ή τα πολλά κοινά γεύματα συνδυασμένα τάχα με δουλειά) συχνά υπερισχύουν των τυπικών αρμοδιοτήτων, ανάγκες, συμπεριφορές και αξίες δεν αργούν να βρεθούν στο προσκήνιο… Και όπως ακριβώς μπορείς με μια πρόχειρη ματιά να ξεχωρίσεις το κακομαθημένο πιτσιρίκι που δεν αφήνει άλλα παιδάκια να ανέβουν στην τσουλήθρα ή τον αρχηγό του τσούρμου που καθορίζει τη σειρά των παιχνιδιών ή αυτό τον υπερφυσικό μπόμπιρα που τρομοκρατεί τους πιο μικροκαμωμένους επισκέπτες ή το γλυκό παιδάκι που μοιράζεται τις καραμέλες του κ.ο.κ., κάπως έτσι καλείσαι να ξεχωρίσεις προσωπικότητες και συμπεριφορές σε μια Start-Up ομάδα για να καταλάβεις γρήγορα ποιος είναι ικανός να κατευθύνει, ποιος μπορεί να προκαλέσει εντάσεις, ποιος κάνει του κεφαλιού του και θα αδειάσει την ομάδα στην 1η δυσκολία και ποιος θα είναι αυτός που… θα φέρει κουλουράκια στο επόμενο meeting 🙂

Ο πιο συναρπαστικός παραλληλισμός όμως αφορά στην παρατήρηση της παιδικής χαράς, όταν οι μικροί επισκέπτες αρχίσουν να εξοικειώνονται με το περιβάλλον και να γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους. Σε αυτή τη φάση, η παιδική χαρά μετατρέπεται σε πραγματική χαρά και το παιχνίδι γίνεται μέσο επικοινωνίας, ανάπτυξης ικανοτήτων, κοινωνικοποίησης και τελικά επιτυχίας (ξέρεις πόσο δύσκολο φαίνεται να φτάσεις στην κορυφή του πύργου μόνος;;;). Αντίστοιχα, όταν τα μέλη της Start-Up ομάδας γνωριστούν καλύτερα και δεθούν εξαιτίας της κοινής προσπάθειας, η εθελοντική εργασία μετατρέπεται σε ουσιαστική εργασία και η επιχειρηματικότητα γίνεται μέσο επικοινωνίας, ανάπτυξης ικανοτήτων, κοινωνικοποίησης και τελικά επιτυχίας (ξέρεις πόσο δύσκολη φαίνεται η μετατροπή μιας καινοτόμου ιδέας σε κερδοφόρα επιχείρηση;;;).

Αποτέλεσμα: ο χρόνος τελικά περνάει δικαίως, αν ο μάνατζερ αναλάβει το ρόλο μαέστρου και καταφέρει -εντός λογικών περιθωρίων- να “κουρδίσει” σωστά την ορχήστρα του και να φροντίσει ώστε λάθη, παραφωνίες ή άτακτες συμπεριφορές να γίνουν μαθήματα βελτίωσης και ενδυνάμωσης της ομάδας. Τότε, η Start-Up αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με παιδική χαρά που διαθέτει προκλήσεις για να σκαρφαλώσεις ψηλά, παγίδες που σε “τσουλάνε” χαμηλά, αφορμές για να “τραμπαλίσεις” μεταξύ επιλογών και κυρίως… καινούριες παρέες για να διασκεδάσεις!

Και ο μάνατζερ; Μάλλον μοιάζει με εκείνες τις μαμάδες που κάθονται στα παγκάκια περιμετρικά και χαζεύουν υπερήφανα τα βλαστάρια τους να ανακαλύπτουν τον κόσμο – πάντα σε ετοιμότητα να τρέξουν κοντά στο μικρό που σκουντούφλησε στην (αχ, την άτιμη!) πέτρα ή να χτυπήσουν παλαμάκια με φωνές επιβράβευσης για την καλύτερη (κι ουφ! ασφαλή) προσγείωση από κούνια…

Leave a Reply

Your email address will not be published.