Ήρθε λοιπόν αυτή η στιγμή. Τι θα έκανε; Δε θα ερχόταν; Αφού το ξέραμε από την αρχή. Η φιλοξενία μας στους χώρους του Ρομάντσο θα είχε περιορισμένη χρονική διάρκεια. Και ήταν αρκετή, δεν έχω παράπονο.

Το παράπονο βρίσκεται εσωτερικά. Έχει να κάνει με το πως νιώθω τώρα που πέρασε αυτός ο χρόνος. Τώρα που μπορεί να μπαίνω στο χώρο και ναι μεν δε νιώθω ξένος αλλά ταυτόχρονα δε νιώθω εκεί. Τώρα που βρισκόμαστε σε ένα σημαντικό σημείο για την εξέλιξη της Neoperativa και ο αγώνας συνεχίζεται.

Κείμενα και άρθρα χαράς από τη νίκη μας στο διαγωνισμό CU RestartUp, φωτογραφίες και βίντεο από τις στιγμές στο Γεράνι του 2015, τόσες ώρες συναντήσεων και τόοοοοσοι καφέδες. Το πρώτο Meet & Greet που μας έφερε κοντά με τους πρώτους δημιουργούς της κοινότητας μας και μια συμμετοχή στο Athens Startup Safari ως μια δήλωση ότι ο δημιουργικός κόσμος είναι ο κόσμος στον οποίο ανήκουμε. Και αυτά είναι μερικά από τα όσα έζησα πραγματικά εκεί.

cu restartup

Δε θέλω να γράψω πολλά. Γιατί αν ξεκινήσω για πολλά θα φτάσω στο πάρα πολλά και ίσως ακόμα και στο υπερβολικά πολλά. Κι αυτό γιατί, όπως έχω ξαναπεί, το Ρομάντσο δεν είναι ένα απλό κτίριο όπου είχαμε γραφείο για κάποιους μήνες. Αν το θέλεις γίνεται οικογένεια. Και ποιος μπορεί να το πει αυτό τόσο εύκολα όταν μιλάμε για έναν επαγγελματικό κόσμο; Εγώ πλέον το λέω με ακόμα μεγαλύτερη σιγουριά από ότι στην πορεία.

Μια οικογένεια που δε γεννιέται αλλά χτίζεται. Από στιγμές που στην αρχή είναι αμήχανες ή εκφράζουν κάτι που απέχει λίγο από την αλήθεια. Κι αυτό γιατί δεν ένιωσα από την αρχή ότι μπορώ να ανοιχτώ και ότι μπορώ να ανήκω σε αυτό το χώρο. Λάθος; Σωστό; Δεν ξέρω πάντως αυτό έκανα. Μαγκωμένος στην αρχή έδειξα έναν εαυτό ασπίδα. Κάποιοι λοιπόν θέλησαν να τη σπάσουν, για κάποιους την έσπασα εγώ και με κάποιους απλά έπεσε μέσα σε μια βραδιά, σε μια αυθόρμητη και τυχαία συζήτηση στο μπαρ. Κι εκεί είναι που αρχίζεις να ζεις τα πάντα.

Μια λέξη μόνο αρκεί για να τελειώσω αυτό το μικρό παραλήρημα. Συγκινούμαι. Συγκινούμαι τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, συγκινήθηκα προχτες που αδειάζαμε σιγά σιγά το γραφείο για τους επόμενους νικητές και συγκινήθηκα και χτες που γνώρισα αυτά τα παιδιά από κοντά και σίγουρα θα τα πούμε και πολύ παραπάνω τον επόμενο καιρό. Εντάξει. Το ομολογώ. Συγκινήθηκα πιο πολύ την πρώτη φορά που πίεσα τον εαυτό μου να δεχτεί ότι δεν πρέπει να ανοίξει την πόρτα του 203 χωρίς να χτυπήσει την πόρτα. Αυτό.

Ήταν για μένα μια υπέροχη περίοδος που σίγουρα έμαθα πολλά και γνώρισα πολλούς. Μια περίοδος που θεωρώ ότι εξελίχθηκα και σαν άνθρωπος και σαν επαγγελματίας. Θέλω λοιπόν να πω για μια ακόμη φορά ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στη Vodafone CU και το Ρομάντσο που με το διαγωνισμό CU RestartUp μου έδωσαν την ευκαιρία να ζήσω ό,τι έζησα.

Η Media Neoperativa συνεχίζει την πορεία της όλο και πιο δυνατή και πιο σίγουρη. Εγώ αυτό έχω να δηλώσω σε αυτό το σημείο. Και πολύ ειλικρινά, δε θα μπορούσα να δηλώσω το ίδιο τέτοιον καιρό πέρσι.

Η σκυτάλη λοιπόν στους επόμενους! Να το χαρούν και να το ζήσουν στο έπακρο και να ανοίξουν τις πόρτες τους σε ό,τι μπορούν να κερδίσουν από την εμπειρία αυτή τώρα που κέρδισαν το χώρο! 😉

Μια λέξη. Συγκίνηση.

cu restartup

Leave a Reply

Your email address will not be published.