Σήμερα (21.9.2016) το πρωϊνό μου ξεκίνησε όπως πολλά. Ξύπνησα νωρίς, ένιωθα παραγωγική και δραστήρια, καταφέρνοντας σε μια ώρα και κάτι ψιλά να «χωρέσω» διάφορες σπιτοδουλειές ώστε να φροντίσω άντρα, σκύλο και σπίτι, προτού φύγω για τη δουλειά και για μια γεμάτη με υποχρεώσεις ημέρα.

Ο ήλιος βγήκε αρκετά δυνατός για να μου φτιάξει τη διάθεση και το τραγούδι που έπαιζε στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου με έκανε να χαμογελάω μόνη μου και να ψευτοχορεύω όσο έπηζα στην κίνηση (ναι, εγώ ήμουν αυτή η χαζοχαρούμενη στη διπλανή λωρίδα της Συγγρού). Όλα καλά λοιπόν, όλα ανθηρά…

Μόλις όμως έφτασα στο γραφείο, έφτιαξα καφέ και άνοιξα τα emails μου για να δω τι μου επιφυλάσσουν πελάτες, συνεργάτες και 345 newsletters που έχω κάνει το λάθος ή σωστό να επιλέξω να λαμβάνω, με περίμενε μια έκπληξη: μια απλή, σύντομη επιστολή που μου υπενθύμιζε ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Alzheimer και με προέτρεπε να συνδράμω στην καμπάνια της Εταιρείας Νόσου Alzheimer & Συναφών Διαταραχών Αθηνών συμβάλλοντας στην καλύτερη κατανόηση της άνοιας και στην ενίσχυση της υποστήριξης ατόμων με άνοια – έστω και μέσω της κοινοποίησης ενός μηνύματος.

Η επιστολή μου κίνησε την περιέργεια. Ίσως γιατί ανέφερε ότι η ασθένεια έχει ήδη προσβάλλει παγκοσμίως 44.000.000 άτομα που αναμένεται να φτάσουν τα 65.700.000 μέχρι το 2030 και τα 115.400.000 μέχρι το 2050, ίσως γιατί μόνο στην Ευρώπη η νόσος Alzheimer απορροφά αυτή τη στιγμή το 25% του συνόλου των δαπανών για την υγεία, ίσως γιατί πρόσφατα έμαθα ότι η αγαπημένη, πανέξυπνη, παραμυθού γιαγιά μου μπορεί να έχει άνοια (και κάπως έτσι μάλλον εξηγούνται οι αλλόκοτες αντιδράσεις της τελευταία…), ίσως γιατί το να «χάσω το μυαλό» μου -όχι από έρωτα, αλλά από γηρατειά- ήταν πάντα ένας μικρός, κρυφός φόβος.

Προκειμένου να βρω εύκολα περισσότερες πληροφορίες και έχοντας κατά νου να κοινοποιήσω στα social media κάτι σχετικό (ευαισθητοποίηση της στιγμής), έκανα μια μικρή αναζήτηση στο YouTube. Και κάπως έτσι η μέρα μου άρχισε να αλλάζει από το συνηθισμένο της ρυθμό – και μαζί της και η διάθεσή μου.

Η αναζήτηση παρήγαγε μια ανάμεικτη λίστα αποτελεσμάτων. Βάσει συνήθειας και προηγούμενης εμπειρίας, ξεκίνησα από τα βίντεο των TEDx συνεδρίων που συχνά έχουν μια μίξη πληροφορίας, συναισθήματος και εναλλακτικής προσέγγισης. Η αρχική επιλογή ήταν ένα βίντεο του Samuel Cohen, ενός ερευνητή από το Cambridge που απλά και ήρεμα με έκανε να κατανοήσω πόσο πρόκληση παρουσιάζει η καταπολέμηση αυτής της νόσου και τι περιλαμβάνει.

Μετά είχε σειρά η Beth Fauth που εξηγούσε πως μπορείς να φροντίσεις, αλλά κυρίως να προσφέρεις χαρά, στους πάσχοντες από Alzheimer. Ήταν διαφωτιστική η αντίληψη ότι σημασία δεν έχει η υπενθύμιση της πραγματικότητας και η επισήμανση της ορθότητας και της λεπτομερούς καταγραφής, αν αυτή τελικά προκαλεί λύπη, αλλά η διαμόρφωση μιας πραγματικότητας που προσφέρει και αξιοποιεί κάθε ευκαιρία χαράς του ασθενή.

Σε αυτή τη φάση είχα αρχίσει να σοβαρεύω και να σκέφτομαι τις επιδράσεις της νόσου, κυρίως από τη σκοπιά του ανθρώπου που ίσως κληθεί να βοηθήσει έναν ασθενή. Τότε πάτησα play στην ομιλία της Alanna Shaikh και -αν όχι κυριολεκτικά- μου γύρισε το μυαλό! Γιατί ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς τον εαυτό σου στην ίδια θέση; Πόσα πρακτικά, συναισθηματικά και πνευματικά προβλήματα πρέπει να υπολογίσεις; Πόσο ακατόρθωτο μοιάζει να συνεχίσεις να αδιαφορείς και να γυρίσεις στην πολυάσχολη καθημερινότητά σου, όταν συνειδητοποιήσεις ότι το «ξεχασιάρικο τέρας» δεν αντιμετωπίζεται με ένα post στα social media;

Κάπως έτσι αποφάσισα να σταματήσω να «ενημερώνομαι» από τις ομιλίες του TEDx και άρχισα να παρακολουθώ αφιερώματα σε πραγματικούς ασθενείς. Προφανώς σε αυτό το σημείο είχα ξεχάσει τελείως την αρχική μου πρόθεση και απλά πάλευα να απαντήσω σε emails και τηλέφωνα, ενώ στην οθόνη μου περίμενε υπομονετικά να ξετυλιχθεί η ζωή των Tori Lee και R.L. Jackson, ενός ζευγαριού συνομήλικων μου που ο άντρας είχε ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που ρώτησε την κορούλα του για τη μέρα της. Μια ήπια, απλή ιστορία καθημερινότητας που όμως δεν πρόκειται να ξεχάσει όποιος παρακολουθήσει μέχρι τέλους.

Συνέχεια είχε η ζωή της Wandee και του Boonsong. Μια ιστορία τόσης αγάπης και αφοσίωσης που με δυσκολία κρατήθηκα να παρακολουθήσω χωρίς να βάλω τα κλάματα (και να προκαλέσω απορία στους συναδέλφους). Ένα σχεδόν τρίλεπτο που με έκανε να αισθανθώ ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι έχω κι εγώ κάποιον να με θυμάται, να με αγαπά και να με φροντίζει – ακόμη κι όταν γκρινιάζει ότι δε του αρέσει το σπανακόρυζο!

Πλέον η «πνευματική κοπάνα» μου από τη δουλειά είχε αρχίσει να γίνεται εμφανής και η πολυάσχολη πραγματικότητα του εργασιακού περιβάλλοντος να με πιέζει να κλείσω το YouTube. Οπότε έδωσα στον εαυτό μου περιθώριο μόνο για ένα ακόμη αφιέρωμα και διάλεξα το βίντεο της Nora Jo / μάλλον γιατί το σκανδαλιάρικα γελαστό πρόσωπό της θύμιζε κάπως της γιαγιάς μου…

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! Η Nora Jo ήταν για μένα η προσωποποίηση της νόσου Alzheimer και μιας πραγματικότητας που περιλαμβάνει τα πάντα: γέλιο, κλάμα, θυμό, απελπισία, κούραση, τρυφερότητα, αγάπη και… μπύρα 🙂 (δες και θα καταλάβεις).

Δεν άντεξα να δω μόνο το βασικό τρέιλερ. Δεν άντεξα να δω μόνο ένα ακόμη βίντεο. Και ευτυχώς! Γιατί το τελευταίο βίντεο που παρακολούθησα με έκανε να αλλάξω πάλι διάθεση και να χαμογελάσω…

Δε θα πω περισσότερα. Θα αφήσω τη Nora Jo να λάμψει και να σου κλέψει την καρδιά.

Κι εσύ, που τώρα διαβάζεις την ιστορία μου και ίσως με ακολούθησες σε αυτό το απρογραμμάτιστο ταξίδι ανακάλυψης, μην ξεχάσεις να προσέχεις τον εαυτό σου, να φροντίζεις τους ανθρώπους σου, να εκφράζεις την αγάπη σου όσο ακόμα το θυμάσαι.

Α! και μην ξεχνάς να παίρνεις κανά τηλέφωνο και τη γιαγιά σου…

Πηγή φωτογραφίας

Leave a Reply

Your email address will not be published.